Le Patron met deurtjes en notenhout

Als ik op een dinsdagmiddag met Ben Companjen praat, is hij nog wat aan het bijkomen van een enerverend weekend. De 2CV-kitcarclub vierde haar 10-jarig bestaan, met barbeque, feestavond en natuurlijk een rit waaraan zo'n 100 kitcars meededen. Hij heeft ook nog geparticipeerd in de organisatie. Ben: "Omdat ik uit de grafische wereld kom, heb ik aangeboden het drukwerk voor de "special" te verzorgen. Daar heb ik tijd voor, want ik ben 61 en gepensioneerd. Dat is meteen de aanleiding geweest voor m'n Patron-projekt. Het is een herkenbaar verhaal; ik maakte altijd veel uren en dreigde daarna in een leeg gat te vallen.
Totdat ik in het blad "Seasons" een artikel over Le Patron van Godfried van den Bergh tegenkwam.
En ik was eigenlijk meteen verkocht. Ik moest en zou zo'n auto bouwen."

En zo geschiedde het. Ondanks het feit dat hij geen geboren techneut is. Wel heeft hij jaren geleden Eend gereden. Zoals iedereen die dat ooit deed weet hij daar nog verhalen van te vertellen.
"Volgens mij was het in 1970, dat ik op een dag onaangekondigd met een Eend thuiskwam en mijn vrouw vond het nog leuk ook. Het was een grijsblauwe Azam Eend, met van die beugels voor en achter, waardoor het iets van een kruiwagen had.
Maar ja dat ding was gammel en stokoud; als je reed kon je gewoon de sleutels uit het kontakt halen en dat deden we ook altijd.
Ook heb ik de hele koets er af gesloopt en alles
met extra plaatjes en popnagels(!) weer aan elkaar gezet. We zijn nog vaak aangehouden, maar ze vonden geen roest en dus mochten we verder."

In den beginne. Een Eendje
en een welwillende zoon.

Dit was eigenlijk Ben's enige ervaring in de autoklusserij; mensen reageerden dan ook nogal ongelovig op zijn wilde plannen, en zijn vrouw zelfs licht panisch.
Wel begrijpelijk overigens. Ben: "Het werd echt een beetje te gek toen ik
een grote kraan had gecharterd om de hele Patron-kit plus donor over de bomen heen naar het dakterras van onze maisonette te takelen. Mijn vrouw, die daar haar bloempjes
vertroetelt, kwam toen serieus in opstand. Uiteindelijk toen ook het schuurtje van de buurvrouw veel te klein bleek, heb ik een ruimte gehuurd (wel 12 km van mijn woonplaats Leusden)"

Maakt niet uit waar je het in bewaart,
als je later nog maar weet wat het is.

Ondanks de bekende moeilijke momenten, bleef hij vastbesloten: "Na zo'n dik half jaar van slopen, schuren en poetsen kreeg ik wel een inzinking. Je hebt dan al heel veel werk gedaan, maar voor je gevoel nog weinig bereikt. Maar daarna gaat het hard opeens. De boel wordt eindelijk opgebouwd. En je gaat allerlei mooie spullen aanschaffen. Soms was ik net een kraai die glimmende dingetjes ziet."

De vraag waarom hij voor een auto met deurtjes heeft gekozen is snel beantwoord: "Ik heb last van arthrose en spring niet meer zo behendig in zo'n ding zonder deuren. De extra verstevigingskonstruktie levert wel heel wat extra werk op trouwens. Om de body meer steun te geven heb ik

een speciaal H-vormig frame gemaakt dat de achterzijde stabieler met het chassis verbindt. Bij het afhangen van de deuren, en ook bij andere moeilijkere onderdelen, heb ik de nodige hulp gekregen van mensen met wat meer ervaring. Ook bij Godfried van den Bergh ben ik heel goed voorgelicht, getuige ook het aantal extra kilometers met mijn dagelijkse Eend."
Inmiddels is de auto van Ben door de RDW goedgekeurd, al zijn er nog wel de onvermijdelijke kinderziekten. Momenteel is hij bezig een andere carburateur te regelen, want zo af en toe stroomt de benzine er over en dat is ronduit bloedlink. Verder wil hij nog binnenbekleding aanbrengen.

Of hij nog tips heeft? Nou, hoeveel ik er maar wil; hij geeft toe dingen fout te hebben gedaan. "Gewoon onervarenheid. In het begin sloopte ik echt alles. De dynamo, de remklauwen, en de carburateur haalde ik helemaal uit elkaar. Om het grondig schoon te maken. Maar de regel bij Eenden schijnt te zijn, dat je dat nooit moet doen als het prima funktioneert. Waarschijnlijk is daardoor m'n carburateur nu niet lekker meer.
Verder raad ik beginners zoals ik aan vooral veel foto's te maken van alle mogelijke details bij de donorauto, maar ook bij kitcars van anderen. En je kan dan ook mallen maken van de gaten die je moeten slijpen voor bijvoorbeeld de wieldraagarmen. Begin eenvoudig is mijn advies. Dat wil zeggen besluit niet in een vroeg stadium gaten te maken voor dingen als luchtroosters of een tonneau-cover. Tegen de tijd dat de auto de weg op mag weet je veel meer en denk je er misschien weer anders over."

Overduidelijk een h-frame

Let even op bij het uitstappen

"Uncle Ben's kitcar"
(Berber - 6 jr.)